Eerst geloven, vervolgens dopen
De manier waarop een persoonlijke keuze voor God gemaakt wordt is al oud. We vinden dit antwoord op het aanbod van Gods genade al in de Bijbel. In de bijbelse taal wordt de persoonlijke keuze voor God ‘tot geloof komen’ genoemd. Wie tot geloof kwam liet zich dopen.
Het geloof gaat dus aan de doop vooraf. Deze persoonlijke beslissing wordt vervolgens openbaar gemaakt door de doop.
Daarom worden er bij ons geen baby’s gedoopt. Ja maar, zullen sommigen zeggen, de Heer Jezus heeft toch gezegd: ‘Laat de kinderen tot Mij komen’ (bijbelboek Marcus, hfdst. 10 vers 14). Die horen er toch ook bij? Inderdaad, de Heiland heeft dat gezegd. Een rijk woord. Laten we de kinderen maar bij Jezus brengen, ze met Hem in aanraking brengen zodat Hij ze kan zegenen.
Zondagsschoolwerk en jeugdclubs zijn heel belangrijk. En, natuurlijk, het voorbeeld van de ouders.
Inhoud van de doop
Dopen is – lees de bijbel er maar op na (bv. in het bijbelboek Romeinen, hfdst. 6, vers 4) met Christus begraven worden en met Hem als een nieuw mens opstaan.
Gedoopt worden betekent dat het vroegere leven van de dopeling voorbij is en dat hij – in Christus – een nieuw mens is geworden. De genadige God wekt tot nieuw leven. Hij vergeeft ons, en wast de zonden af.
Naar bijbels model wordt dit uitgebeeld door de onderdompeling: de dopeling gaat onder in het water, wordt erin begraven en staat er weer uit op, als uit een graf.
Baptistengemeenten dopen daarom door onderdompeling. Omdat daarin precies zichtbaar wordt wat er met die gelovige innerlijk is gebeurd.
Het Nieuwtestamentische woord ‘dopen’ betekent ‘onderdompelen’, in het Grieks: baptizein. Daar komt ook het woord ‘baptist’ vandaan.
